Pular para o conteúdo principal

O país das calças beges

Ferréz
Ferréz

Em 2009 trabalhei na tradução de diversos textos para a Editora Lusíadas, quando do lançamento de sua primeira antologia em Esperanto. Trabalhei com o texto do brasileiro Ferréz, expoente do movimento litera-rua O País das Calças Beges, que em na língua internacional neutra ficou La Lando de la Grizbrunaj Pantalonoj.
 

La Lando de La Grizbrunaj Pantalonoj.



"La blua ĉielo estas linda,
Sed en la ikso (1) deprimis vin"
Detentos do Rap (2)



La suno estas pah! kaj tĉun!, ŝajnas, ke miaj retinoj brulis.
Antaŭ ne longe, ke mi ne faris tiun agon "bastono en la katon".
Mi donis la sakon kun la ĉemizo, dentbroso, paro da pantoflo kaj la maljunan ŝorton al partnero, kiun ĉiam havis malpli ol tiun.
En la strato, estis nur envio, sed en la prizono oni lernas unue la humilecon.
Oni kunprofitas por la dormo, por uzi la banĉambro, por manĝi, por scii la bona horo, kiun havis la pah!
En la estonteco mi ne dezirus memorojn de tiun antaŭnelonga pasinteco, nun mi havas pli da estonteco, almenaŭ tiel mi esperas, kaj pensas ke jam definitive eliras de la prizono kaj mi estas malproksima de la tombejo.
Mi havis la liberecon por iri, kien mi deziras, nun finfine mi havis.
Mi pensas nun en la sekvo de la anti-krima ago, ne mortigi pli.
En la unua nokto, la humiligo: mi dormis en la bovo(3). Sed la ulo kiun faris tiun, li neniam faros denove. Mokaĵo kun ŝtelisto ne havis pardonon. Mi eniris pro kaŭzo de perforta atakego kaj diplomitis en murdo, tie ĉiu, kiu estis universitato!
Diversaj bruetadoj dum la tago, kelkaj mulinoj (4) dum la nokto, nigrulon perdis la linio tro rapide en la ŝercaĵo de la arestejo, tiuokaze estas nur vekriado, ni kovris per la lankovrilo kaj regalis per batado, por instruigi la komprenado de la rido de partnero.
Nun estas alia filmo(5), alia vivo. De nun estas nur progreso.
Ne havis la mono por la buso kaj decidis petveturi.
Eble por la erodita vizaĝo danke al la tempo en la ĉelo, eble por la maljunaj vestoj, malpuraj, la veturistoj ne emociigas kaj kaj insultis min, "senokupa" - li kriis.
Senokupa ne, ke mi estas plena de volo por kuri en la certa vojo, sed ankaŭ mi ne toleros insultaĵo de io, precipe malriĉulo kiel tiu, faru la sekvo, meti tiu buso en sia vosto, ke mi iros kun miaj piedoj mem, mi ne agus kiel frenezulo nun.
Estis juĝo kvazaŭ rapida kiel ĉiuj estis, la juĝisto ridis de mia situacio, li ridas kiel, se li scias, kiel estas la mondo for de kvar muroj, malproksime de la helpo de patro, malproksime de la facileco por studi.
Tre laca por promeni mi eniras en la apuda buso, mi esperas la buson pasi por tri buspunktoj kaj petas al la busricevisto por pasi sub la paskontrolilo.
La busricevisto insultas min.
Mi, eks-157(6), mallevis la kapon kaj estis kun mia honto kaj kun mia libereco.
Ĉiuj ŝanĝis tiujn tagojn, mi ne rekonas la stratojn, ne rekonas la butikojn, nek la novaj tipoj de aŭtoj, la vestaĵoj kaj la koloroj ŝanĝis multe, kaj ankaŭ la maniero kiel la personoj agas ŝanĝis, nun nenion rigardas la alia en la okuloj.
La muzikoj... la muzikoj estis strangaj, freneza afero.
 
Cela de prisão, deprimente


Mi estis pala, blankulo por ne rigardi la suno, tiris la ĉemizo por senti denove la sunon, pli da pasanto rigardis min, eble por la verda haŭto, eble por la tatuadojn akirita en la senokupaj jaroj, eble la vizaĝo de monstro, neebla kaŝi.
Mi deziras rigardi ŝin, alveni en mia hejmo kaj revenis mia amatino, dum longa tempo, ke ŝi ne vizitis min, eble por malsano, eble ŝi revenis al la lernejo, mi scias ke ne estis facile dum tiuj jaroj. Sed mi scias, ke ŝi amas min, koro el krimulo batas en la piedplato, kaj mi scias, kiam la afero estis vera.
Telefonon ŝi ne plu atentis, eble oni tranĉis la linion, mi scias, ke ŝi batalis tro multe por subteni la hejmon, mi tute scias, sed mi havas nodon en la gorĝo, dolora saŭdado, kaj mi deziras pardoni ŝin ĉar viziti enkarcerigita ne estas afero por damo, la piedo de urso ekzamenas, humiligis.
Mi alvenas hejme, finfine, ŝajnas hieraŭ, ke mi forlasis tiun domaĉaron, kvazaŭ nenio ŝanĝis en la domaĉaro, ankaŭ la barakoj ne plibonigis nenion, la pordo de mia barako donis al mi la volon de ne plu eliris de ĝi, tiun saŭdado de la kafo kun lakto, pano varmiginta en la fino de la vespero, la brazila Elekto de futbalo en la televidilo, biero kun partnero, kaj en la korto rostita bovaĵo por la amikojn, celebros mia eliro, mia libereco!
En la strateto kelkaj brakumoj, saŭdadoj, surprizita parolado, nenion imagas, ke mi revenis. Ke tage mi revenis, mi konfesis, ke kelkaj personoj ne rememoris pri mi. Oni pensis, ke mi estis mortinta, alia, ke mi fuĝis por la mondo.
En kelkaj tagoj mi turnis min en ĝena ulo, unu pli, ulo ke petas cigareton, ulo, ke petas glaso da trinkaĵo, ke iros al la domo de partnero por peti aŭtomata pistolo pro kaŭzo de laboreto.
En kelkaj tagoj mi estos la pordo fermita en la vizaĝo, la sonorileto, ke nenion aŭskultas, la parolado ne daŭrigata, la susuro - ĉu vi rigardas tiun ulon? Estas merdo, estas nenio!
Mi batas en la barako, mi ne havas la ŝlosilon, netrovis manieron por eniri en mia barako, mi batas kaj batas pli forte, najbarino aperas kaj demandis kiel mi serĉis.
Mi parolis ke mia edzino, la najbarino mallevis la kapon kaj murmuris, ke neniu loĝas en tiu barako, la barako estis por vendi.
Mi ne kredas kaj deziras aŭdi la rakonto, ŝi ne estis kapabla por ekspliki, ŝi diris ke la virino eliris kun knabo kaj kun taksiisto, mi havis nodon en la gorĝo, mi spiras mallaŭte, ŝvitante, ŝi diris al mi, ke la virino estis ion da tempo enamiĝinta, ke iu tage la virino aperis, prenis siaj aferoj, afiŝis vendilon kaj kune kun viro eniris la domaĉaro.
- Ĉu vi havas sian telefonnumeron? Ne, ŝi telefonas al mi, kaj ŝi donis nur numero de konto en la banko por la mono de la vendado de la barako.
Mi mallevis la kapon, ĝi nur pezis tonoj. Mia domo falis, mia mondo ĉesis. Kiel mi faris nun, en ĉi stranga promenado?
Mi promenis por la stratetoj, por la precipaj stratoj, kaj mi ne trovis tajlorejon, estis kiel mi lernis en la prizono, li formis min tajloro, ĵus mi, ĉu? Aranĝis vestoj, mi, ke neniam aranĝis mi mem en la vivo!
Mi estas libera homo, sed kiel mi ne havas mono en la poŝto tiun ne gravas, mi scias.
Mi havas malsaton, decidos iri al la urbocentro, mi ĵus trovis partneron, sed mi ne povas fari nenion ĉi tie en la domaĉaron, nun havis leĝon nun ĉi tie.
Mi havis mian liberecon, mi iros al la urbocentro, eble en la urbocentro mi perdas ĝin, eble mi returnis al la prizono, ĉar ĉi tie, for de la prizono, mi ne trovis iun vere libera homo.


Gloso

(1) Ikso: Slango por arestejo, prizono.
(2) Detentos do Rap: hiphopan muzikgrupon, sian nomon signifas "Enkarcerigitaj de la Hiphopo".
(3) Bovo en la brazila prizona slango signifas truon en la ĉelo por la fekaĵo.
(4) Mulino: en la slango de da krimuloj, oni nomas tiel la personoj kiujn maskovestitaj transportis drogojn.
(5) Filmo (originale portugala "fita"): ago, krima aŭ ne, kiun la ulo partoprenas.
(6) 157: En la brazila kriminala kodo, artikolo 157 juĝas pri ŝtelo.

Signifo de la slango min trovas ĉe la retpaĝo de la brazila gubernio: Gíria dos Detentos (http://www.pgj.pb.gov.br/site/Internet/Conteudo/caimp/Logistica/girias_detentos.pdf)
 
 
Recomendados


Detetives S.A.
Detetives S.A.

O livro Morte em Boulogne sobre um mapa mundi
Morte em Boulogne

Uma imagem artística de Lisbeth Salander
Gêneros Literários: Dark Urban


            Publicidade

Banner Morte em Boulogne no Literatura Policial

 

Comentários

Postagens mais visitadas deste blog

Resenha - Sonhos Lúcidos

O livro Sonhos Lúcidos foi lançado no dia 19 de outubro de 2013, durante o Evento Livros em Pauta , na Universidade Estácio, campus Jabaquara. A antologia de contos fantásticos da Andross Editora contou com a participação de Chico Anes , autor de O Sonho de Eva lançado pela editora Novo Conceito , e As Duas Vidas e Meia de Demian Liber (independente), Laura Elizia Haubert , autora de Calisto , Sohuen editados pela Novo Século ,   Ode a Nossas Vidas Infames , pela Multifoco, Sempre o Mesmo Céu, Sempre o Mesmo Azul , pela Editora Patuá; Suzy M. Hekamiah , autora de Código dos Mares : Os Contos do Tempo , pela Editora Literata , e O Pianista , Espectra ; além de dezenas de outros autores. A antologia tem basicamente o intuito de divulgação de novos autores. Nesse escopo, há 13 autores que estreiam nas páginas desta coletânea da Andross Editora : Alice Rodrigues, Ana F. Cruchello, Antonio Martins Júnior, Carlos Moffatt , autor de Operação Black Hole e Cobaias de Lázaro ,

III Livros em Pauta

Dia 19 de outubro de 2013 foi o lançamento da antologia "Sonhos Lúcidos", durante a programação do 3º Livros em Pauta. A terceira edição do evento foi no campus Jabaquara da Estácio Uni-Radial . A antologia de contos fantásticos da Andross Editora contou com a participação de Chico Anes, autor de O Sonho de Eva , Suzy M Hekamiah , autora de Código dos Mares: Os Contos do Tempo , além de dezenas de outros autores. Durante o evento ocorreram palestras sobre direitos autorais, crítica literária, marketing do livro, agenciamento literário, crowdfunding , divulgação, lançamentos... Estas e outras etapas da produção editorial foram apresentadas e debatidas na terceira edição do Livros em Pauta – Encontro de Leitores com Escritores e Outros Profissionais do Livro. Fotos do Evento Participei da Antologia com o conto O Cavaleiro Cinza , um conto apocalíptico que reúne em um mesmo texto diversas teorias da conspiração com um viés original que irá surpreendê-lo. Abaixo seg

MORTE EM BOULOGNE

Morte em Boulogne é o segundo romance de Mauricio R B Campos, um livro de mistério e suspense que traz para o Brasil o gênero dark urban,  consagrado nos romances policiais escandinavos de Stieg Larsson e outros. A trama se passa no Brasil, Argentina e Uruguai, onde acompanhamos a busca de Lisandra Conde pela verdade quanto a fatos misteriosos que começam inofensivos e seguem em um ritmo frenético até que sua vida vira de cabeça para baixo. A história começa com um acidente de carro onde ela é encontrada inconsciente entre as ferragens. Dias depois ela recobra a consciência em um hospital. Confusa e sozinha, descobre que perdeu duas coisas: um dos rins e o noivo. Ian Gouveia, diretor do hospital em que estava internada, havia partido para uma convenção médica de quinze dias no Caribe. Ela não o conhecia há muito tempo, e o passado dele ainda era uma grande mancha fosca em sua memória, mas poderia ter se envolvido com um traficante de órgãos? Empenhada em descobrir a verdade,